{Chain of Events #2}

<<...Die nacht zwierf Henry doelloos rond. Hij voelde zich bevrijd en bezwaard. Niets bindt me meer, anything goes. Een mallemolen van mogelijkheden tolde door zijn hoofd, steeds minder frequent onderbroken door gedachten aan de dingen en dierbaren die hij achterliet. “Uit het oog, uit het hart” herhaalde hij zachtjes in zichzelf, “uit het oog, uit het hart, uit het hoofd, uit het oog, uit het hart, uit het hoofd” werd zijn mantra van mogelijkheden.
Nu hij zichzelf niet meer kende was het lastig om contact met de realiteit te houden. Het was alsof met het verliezen van zijn naam niet alleen zijn relatie met andere mensen verbroken was, maar alsof ook de dagelijkse werkelijkheid moeilijker te grijpen werd.

Toen de zon opkwam (nog wel in het oosten gelukkig) stond zijn besluit vast:
Ik moet op zoek naar een nieuwe identiteit...>>